و این هم اولین تابلو-پنجره سبک ویترای در تبریز و ایران
تابلوی دبیرستان نمونه و درجه اول دخترانه پیک سعادت ، واقع در کوی ولیعصر تبریز
ابعاد اثر : ٢۶٠ * ١٨٠ cm


شما هم میتوانید سفارشات خود را از طریق ایمیل god_exotic @ yahoo . com ارسال کنید.
ف.سدادی
دراین روز پایانی سال، بد نیست کمی در اصالت نوروز سیر کنیم ...

ایرانیان باستان، بر پایهی آموزشهای پیامبرشان اشو زرتشت، بر این اندیشه بودند که شادی از جلوههای نیک اهورایی و همساز با زندگیست، با این نگرش، پیوسته بر آن بودند تا در هر مناسبتی اندوه و سوگواری را از خود دور سازند.
جشن نوروز از برجستهترین و با شکوهترین یادگاریهای ایرانیان است که سالهای زیادی را پشت سر گذاشته است و یکی از جشنهای بسیار کهن جهان به شمار میرود.
بیشترین ارزش این جشن را میتوان در آن دانست که با سپری کردن نشیب و فرازهای فراوان، چون کوهی استوار ایستاده و با روح و احساس مردم این سرزمین چنان سرشته شده است که آنها همه ساله در ژرفای دل و جان و روان خود چشم به راه فرا رسیدن آن هستند و از هفتهها قبل، با ایمان و علاقهی سرشتی به پیشبازش میروند.
بدین گونه هنگامی که گل، گیاه و سبزه جان تازه میگیرند و جهانِ زنده، درفش رنگارنگ زندگی را به شادی میافزاید، از سوی دیگر فروغ عشق و امید سراسر آفرینش را فرا میگیرد و جنبش، تلاش و کوشش در همه جا و همه چیز دیگر بار جان میگیرد. سال نو و جشن نوروز در شروع ماه فروردین با شکوهِ تمام آغاز میشود.
پیدایش نوروز
گروهی از پژوهشگران و تاریخنگارانِ ایرانی بر این باورند که جشن نوروز را جمشید، پادشاه پیشدادی، بنیان نهاده است؛ نکته و باوری که دانشمندان و شاعرانی چون: حکیم فردوسی توسی، خیام نیشابوری و ابوریحان بیرونی در آثار ارزشمند خود گزارش آن را به خوبی شرح دادهاند. در ادبیات کهنِ منسوب به زرتشتیان آمده است که خداوند جان و خرد، گیتی را در شش هنگام یا شش چَهره (گاهنبار) آفریده و هر چَهره، پنج روز به طول انجامیده و در هر چَهره یکی از پدیدههای اهوارامزدا که لازمه زندگی است آفریده شد.
به این ترتیب که نخست آسمان، سپس آب، زمین، گیاهان، جانوران و در پایانِ چَهره ششم که پنج روز آخر هر سال است، انسان آفریده شده و با پیدایش انسان، تکامل در آفرینش به مرحله تازهیی رسید و از آن پس انسان اندیشمند با بهرهگیری از شرایط مناسبی که از پیش برایش فراهم شده بود زندگی خود را روی زمین آغاز کرد.
زرتشیان برابر نوشتههای اوستایی باور دارند که دَه روز مانده به آغاز فروردین ماهِ هر سال، فرَوَهرهای درگذشتگان، به زمین فرود خواهند آمد، مدت ده شبانهروز میهمان فرزندان و نوادگان خود خواهند بود و در سپیدهدم نخستین روز از ماه فروردین (آغاز نوروز) به جایگاه مینوی خود باز خواهند گشت. در شبِ پیش از نوروز، زمانی که تاریکی آخرین شب سال در برابر سپیدهدم نخستین روز بهار، رنگ میبازد، با افروختن آتش بر بالای بلندی و یا بام خانهها، بازگشت فرَوَهَرها از زمین را بدرقه میکنند و با نیایش خود، خشنودی روان و فرَوَهَر درگذشتگان را فراهم میسازند و بازآمدنشان را در آغاز سال بعد، آرزو میدارند.
به امید سلامتی ، موفقیت ، پاکی ، نیکی و زندگی ...
سال نو مبارک
سلام ...
درین ٢ روز باقی مانده از نمایشگاه، بالاخره فرصت کردم که بیام اینجا. دیدِ حیرت انگیزِ مردم نسبت به آثار جالب بود. و خیلی از خانم ها و اقایونِ نسبتا مسن، دچارِ حس نوستالژیک ویترایی میشدن و لبخندی که نشانه گذر عمر بود، رو لبهاشون نقش میبست.
اما این پست رو فقط برای قدردانی مینویسم...
قدردانی از بزرگترین هنرمندی که تا بحال شناختم ... تنها مشوق من، و کسی که منو کشف کرد.
دوست و استادِ بسیار عزیزم، آقای شهابِ عزیز _تنها استادِ گیتار فلامنگو در تبریز و به جرات میگم در ایران _ که تو این مدت چند ماه، برای نمایشگاههای من کلی زحمت کشید، تجربیاتشو ، وقتشو و انرژیشو در اختیارم گذاشت و باعث موقفیت من شد. امیدوارم همیشه سالم و سربلند باشه و بتونم خیلی زود همه این لطفاشو جبران کنم.
ف. سدادی
ویترای از هنرهای بسیار قدیمی اروپاست واولین نمونه کشف شده آن در منطقه آپولیا (Apulia )در جنوب ایتالیای امروزی به دوران هلنی دراواخر قرن سوم میلادی است. در کاوش های بعدی تعدادی مدالیون با ویترای در کاتاکومب ها (دخمه های اجساد) در ایتالیا پیدا شده که متعلق به قرن سوم و چهارم بعد از میلاد است.
هنر شیشه گری ساسانی تاثیر زیادی بر ساخته های هنرمندان داشته و آثار گرانبهایی از این دست در موزه های جهان وجود دارد. هجوم قبائل وحشی در طول قرن های چهارم و پنجم میلادی به روم سبب شد تا دوران عظمت امپراطوری و شکوه فرهنگی آن رو به زوال گذارد و این امر سبب مهاجرت اقوام ژرمن به مناطق دیگر روم ،از جمله آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیای امروز شد. لیکن امپراطوری روم شرقی تحت نام بیزانس تا سقوط قسطنطنیه در سال 1453 م. مرکز رومی و یونانی باقی ماند.
روش چسپاندن ورقه های نازک فلزی(فویل) نقاشی شده به پشت شیشه، در اروپا و در قرون 13-12 میلادی متداول شد و یکی از زیبا ترین نقاشیها ویترای نماز خانه سنت استفان در کلیسای وست مینستر لندن است که متاسفانه بسیاری از این پنجره ها تخریب شد. دوران باشکوه شیشه سازی در اروپا قرن پانزدهم میلادی است که تقاضای زیادی برای ساخت اشیائ تزئینی وجود داشت و شهر ونیز در این هنر سر آمد تمام اروپا و حوزه شرقی دریای مدیترانه شد و همچنین به سبب به وجود آمدن شبکه تجاری وسیع در این زمان بین این شهر و بازار های خاور نزدیک به کشورهای حوزه دریای سیاه و اروپای غربی شد و نمونه های زیبای شیشه ونیز به سراسر دنیا صادر شد.
اختراع دستگاه چاپ در سال 1450 م توسط گوتنبرگ آلمانی استفاده از طرح های چاپی در ویترای را برای هنرمندان آلمانی و دیگر نقاط اروپا پدید آورد. بتدریج این شیوه نقاشی به صورت مستقل برای تهیه تابلوهای مذهبی نیز به کار گرفته شد. هزاران کلیسا و نمازخانه آلمان اطریش، رومانی ، چکسلواکی ، اسپانیا ، پرتقال و ایتالیا همیشه خواهان مقدار زیادی ویترای بودند . بزرگترین هنرمندان سال های1600م در اروپا "هانس جاکوب اسپرونگلی" و "کرستیوف مورد"بودند که کارهایشان را امضا می کردند. در سال های بعد ویترای رنگین تر شد و تحت تاثیر باروک و روکوکو قرار گرفت واز آئینه برای دورگیری نقاشی ها استفاده می کردند و فاصله بین آینه و شیشه را با نوارهای قلع فشرده پر می کردند. درقرن17 م این هنر به کشور فرانسه برده شد و مورد توجه قرار گرفت. این هنر را در فرانسه Fixes sous verre یا تثبیت شده روی شیشه می نامیدند. و چون این اشیائ تزئینی را در پاریس یک فروشنده آثار هنری به نام "ژان باپتسیت گلومی" به فروش می رساند به شیشه به سبک گلومی معرفی گشت .
در سال 1800 م که در انگلستان سبک ریجنسی(Regency) متداول بود ساخت آینه های چهار گوش که حاشیه آنها با شیشه های نقاشی شده تزئین می شد رواج یافت . بعدها نمونه هایی از ویترای به آمریکا برده شد و آنان سمبل های ملی خود مثل عقاب و خوشه گندم را بر پشت شیشه اجرا کردند.
پس از وقوع انقلاب کبیر فرانسه در سال 1789 م و جنگهای ناپلئون بناپارت در اروپا صادرات ویترای دچار رکود شد. در قرن 19 م سفارشاتی از بازارهای آمریکا برای ساخت این آثار به اروپا می رسید و امروزه هم هنرمندانی در سراسر جهان به این هنر می پردازند . لیکن ویترای هرگز به محبوبیت قبل از قرن 19 م نرسیده و دوران شکوه و اعتلای آن به تدریج رو به افول است...
...